Is er een sensualer dans dan de tango?

Ja: de meest sensuele dans is een tango man-man

Elke 11 december viert Argentinië de Nationale Tangodag, ter ere van twee giganten van het genre: Carlos Gardel en Julio De Caro.
Maar vóór de officiële eerbetonen, de theaters en de festivals, was de tango iets anders: een taal van de straat, van de havens, van de bordelen… en ook van de gevangenissen, waar een paar mannen leerden overleven met drie dingen: lichaam, ritme en collega's.

Tango, lunfardo en tralies

Aan het einde van de 19e eeuw waren Buenos Aires en Montevideo een prachtige chaos: immigratie, armoede, nacht, alcohol, prostitutie en rotbanen. In die voedingsbodem, tussen de achterbuurten en havens, verschijnt de tango.

De gevangenissen zaten vol met:

• Dieven, levensonderhouders, gokkers, oplichters

• Mensen die gewoon pech hadden gehad

• Collega's die, ook al kenden ze elkaar niet, opsluiting en woede deelden

Daar mengden het lunfardo (straat- en gevangenistaal), de verhalen van verloren liefde, van verraad, van afwezigheid… en de drang om te bewegen. De tango begon ook zo: een manier om te zeggen “we zijn nog steeds levend, ook al zitten we binnen”.

Dansen zonder vloer, met weinig ruimte en veel aanraking

In een gevangenis is er geen danszaal. Er zijn harde binnenplaatsen, gangen en smalle cellen. Dat bepaalt de stijl:

• Gesloten omhelzing, omdat er geen ruimte is en vertrouwen ontbreekt

• Korte, precieze stappen, bijna alsof elke beweging een muur moet ontwijken

• Geen onmogelijke choreografieën: het belangrijkste is de verbinding, niet om op te vallen

Stel je de binnenplaats voor: een versleten bandoneón, een oude gitaar of gewoon knokkels die de maat aangeven. Twee gevangenen oefenen stappen, draaien langzaam, proberen snits en breuken. Dansen wordt een soort training voor de vrijheid, terwijl het lichaam achter tralies blijft.

De tango als mentale ontsnapping

Voor veel gevangenen was de tango een ontsnapping zonder muren te doorbreken:

• Wanneer ze dansten, waren ze niet in de gevangenis: ze waren in de buurt, in het bordeel, in de milonga.

• Wanneer ze tangoteksten zongen, vertelden ze elkaar het leven zonder elkaar in de ogen te hoeven kijken.

• Wanneer ze elkaar omhelsden om te oefenen, doorbraken ze de onzichtbare muur van isolatie.

Het was een manier om zonder woorden te spreken, om het gewicht van de opsluiting naar buiten te brengen. Tussen collega's werd de tango een pact: “we zitten in de problemen, maar we zijn niet dood”.

❤️‍🔥 VALENTIJNSEDITIE ❤️‍🔥

2×1 “VEN CON QUIEN TE DÉ LA GANA”

Este San Valentín:
💘 Ni cena cara
💘 Ni drama de pareja
💘 Ni regalar colonias
Solo 2x1 en PeC: tú + quien tú quieras (crush, vecino, colega, match…).
Resérvalo tú, que eres el que sabe a dónde viene 😏

Reserva tu 2x1

Sensualiteit op een plek waar bijna alles verboden is

De gevangenis is controle: schema's, gecontroleerde lichamen, blikken van boven, nul intimiteit. Daarom is de tango daarbinnen pure dynamiet. Het is sensualiteit in een omgeving die ontworpen is om het te onderdrukken.

De tango is geen schandalige dans, het is een dans van spanning:

• Het gaat niet om springen, maar om dichterbij komen, aanraken, stoppen op millimeters

• De verlangens worden niet geschreeuwd: ze worden gesuggereerd in een draai, in een kruis van benen, in een gedeelde ademhaling

• De intensiteit zit in wat er niet gebeurt… maar zou kunnen gebeuren

Die tango-omhelzing, hecht, stevig, leidend en geleid worden, betekent in een gevangenis veel meer dan “dansen”: het is een gebied aanraken dat normaal gesproken verboden is. Voelen dat een andere collega op het ritme van dezelfde maat is, is een daad van verzet.

Van modder en cel naar elegante zaal

In de loop der tijd is de tango “opgeklommen”: het heeft de gevangenissen, de bordelen en de achterbuurten verlaten om zich te vestigen in:

• Elegante zalen

• Podia

• Academies en shows

De vormen zijn verfijnd, de stijl is gepolijst, er zijn pakken en gepoetste schoenen. Maar, hoewel we het vandaag in theaters of festivals zien, draagt de tango altijd zijn oorsprong mee:

• Marginaal, straat-, gevangenisachtig

• Gemaakt van verlangen, woede, eenzaamheid en de behoefte aan aanraking

• Geboren tussen mensen die wisten wat het was om in de problemen te zitten

Elke keer als er een perfecte tango op een podium wordt gedanst, weerklinkt er een echo van tralies, koude binnenplaatsen en lange nachten waarin twee collega's een moment van vrijheid vonden in een omhelzing.

Een code voor wat niet gezegd kon worden

In de gevangenis konden veel dingen niet worden genoemd:
de angst, de eenzaamheid, het verlangen, de haat tegen het systeem.

De tango werd toen een gedeelde code:

• De draaien spraken over kromme paden en gemiste kansen

• De snits waren kleine onderbrekingen van de routine van de opsluiting

• De omhelzing sloot een stille overeenkomst: “ik houd je vast, jij houdt mij vast”

Wat niet hardop kon worden gezegd, werd in het lichaam uitgedrukt. En tussen collega's was dat fysieke vertrouwen puur goud.

Waarom is de tango vandaag de dag nog zo sensueel?

Omdat het niet alleen een mooie dans is: het is een dans die de ervaring van opsluiting en de wens om te ontsnappen met zich meedraagt.

De sensualiteit van de tango komt van:

• De juiste aanraking: niet koud, niet onbeschaamd, alleen genoeg om iets aan te wakkeren

• De controle: het zou veel explicieter kunnen zijn… maar het blijft aan de rand

• De stilte tussen noot en noot, waar alles wat niet durft te worden gezegd binnenkomt

De tango blijft sensueel omdat het ruikt naar verboden, naar intimiteit, naar geheim tussen twee. Naar iets dat zou kunnen breken als er een derde persoon op het toneel komt.

Proost op de tango… en op de collega's

Dus vandaag, Nationale Tangodag in Argentinië, terwijl we Gardel, De Caro en alle orkesten die geschiedenis hebben geschreven herdenken, is het ook goed om het glas te heffen op die ruwere en waarachtige oorsprongen:

• Voor de gevangenen die de maat met hun knokkels op de binnenplaats aangaven.

• Voor de koude binnenplaatsen waar twee mannen zich lieten omhelzen op de maat van een bandoneón.

• Voor de collega's die de tango gebruikten om te zeggen “we geven niet op”, zelfs met tralies voor hun neus.

Want uiteindelijk is de tango dat: opsluiting omgevormd tot omhelzing, verdriet omgevormd tot beweging en twee lichamen — twee collega's — die ervoor kiezen om elkaar niet los te laten tijdens een paar nummers.

Van deze kant van de oceaan, in onze kleine club van collega's, sturen we jullie een stevige omhelzing, Argentijnse broeders, die van de tango niet alleen een dans hebben gemaakt, maar een brutale en eerlijke manier om te leven. Dank voor die erfenis.